कालो मायामये जीवे जीव आत्मनि मय्यजे ।

आत्मा केवल आत्मस्थो विकल्पापायलक्षणः ॥२७॥

पुरुषाची पूर्ण क्षोभकता । तोचि काळ बोलिजे तत्त्वतां ।

उत्पत्ति-स्थिति-प्रलयांता । तिनी अवस्था काळाच्या ॥५७॥

तिनी अवस्था लोटल्या ठायीं । काळासी कर्तव्यता नाहीं ।

तो उपजत व्यापारें पाहीं । जीवाचे ठायीं सामावे ॥५८॥

अचेतनीं चेतविता । जडातें जो जीवविता ।

यालागीं जीवू ऐशी वार्ता । जाण तत्त्वतां पुरुषाशी ॥५९॥

प्रकृतीचेनि योगें जाण । शुद्धासी बोलिजे जीवपण ।

पुरुषू हेंही अभिधान । त्यासीच जाण बोलिजे ॥५६०॥

करितां प्रकृतिविवंचन । केवळ मृगजळासमान ।

दिसे परी साचपण । सर्वथा जाण असेना ॥६१॥

मृगजळामाजीं जो पडे । तेथ जळ नाहीं मा तो कोठें बुडे ।

तेवीं प्रकृति नसतां जोडे । वाडेंकोडें जीवत्व कोणा ॥६२॥

जळीं बुडालें दिसे व्योम । सत्य मानणें तो मूर्खधर्म ।

तैसें रुप नाम गुण कर्म । हा मिथ्या भ्रम मायिक ॥६३॥

प्रकृतिकाळींही जाण । सत्य नाहीं जीवपण ।

तेही अर्थींची निजखूण । उद्धवा संपूर्ण अवधारीं ॥६४॥

स्वयें अवलोकितां दर्पण । दर्पणामाजीं दिसे आपण ।

तरी आपुलें वेगळेपण । स्वयें आपण जाणिजे ॥६५॥

तेवीं प्रकृतिधर्म करितां । जरी दिसे प्रकृतिआंतौता ।

तरी मी प्रकृतीपरता । जाण तत्त्वतां उद्धवा ॥६६॥

दिसे व्योम जळीं बुडालें । परी तें नाहीं वोलें झालें ।

तेवीं प्रकृतिकर्म म्यां केलें । नाहीं माखलें ममांग ॥६७॥

यापरी करितां निर्वाहो । प्रकृतीचा झाला अभावो ।

तेव्हां जीवशिवनांवें वावो । जीव तोचि पहा हो परमात्मा ॥६८॥

जीवाचें गेलिया जीवपण । सहजेंचि उडे शिवपण ।

दोघेही आत्मत्वें जाण । होती परिपूर्ण पूर्णत्वें ॥६९॥

जीवासी निजस्वरुपआठवो । या नांव जीवाचा परब्रह्मीं लयो ।

परमात्मा अज अव्ययो । अविनाश अद्वयो अनंत ॥५७०॥;

ब्रह्मीं स्फुरेना । तेथ ’मी तूं’ म्हणे कोण ।

परमानंद परिपूर्ण । उरे जाण उद्धवा ॥७१॥

ऐसा परमानंद म्हणसी कोण । तो मी अज अव्यय श्रीकृष्ण ।

आनंदस्वरुप तो मी जाण । मजवेगळें स्थान असेना ॥७२॥

ज्या स्वानंदा नांव श्रीकृष्ण । तें तुझें स्वरुप उद्धवा जाण ।

तेथ नाहीं गा मीतूंपण । परम कारण उर्वरित ॥७३॥

उद्धवा जीवाचा जीव मी श्रीकृष्ण । मज तुज नाहीं वेगळेपण ।

यालागीं जीवाची हे निजखूण । परम कारण सांगीतलें ॥७४॥

जगाचा आत्मा श्रीकृष्ण । त्या माझा आत्मा तूं उद्धव पूर्ण ।

हें ऐकोनि श्रीकृष्णवचन । उद्धव जाण गजबजिला ॥७५॥

कृष्ण मज म्हणे आपुला आत्मा । परी मी नेणें कृष्णमहिमा ।

अगाध लीला पुरुषोत्तमा । ते केवीं आम्हां आकळे ॥७६॥

नाथिलेंचि उद्धवपण सांडितां । कृष्ण निजधामा जाईल तत्त्वतां ।

ते न साहवे अवस्था । सखेदता सप्रेम ॥७८॥

हे उद्धवाची अवस्था । कळों सरली श्रीकृष्णनाथा ।

तेचि अर्थीची हे कथा । शब्दार्थता निरुपी ॥७९॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


श्रीएकनाथी भागवत