श्रद्धालुर्मे कथाः श्रृण्वन् सुभद्रा लोकपावनीः ।

गायन्ननुस्मरन् कर्म जन्म चाभिनयन् मुहुः ॥२३॥

करितां माझी कथा श्रवण । काळासी रिगमू नाहीं जाण ।

इतरांचा पाडू कोण । कर्मबंधन तेथें कैंचें ॥७००॥

जो हरिकथेनें गेला क्षण । तो काळासी नव्हे प्राशन ।

काळसार्थकता त्या नांव जाण । जैं श्रद्धाश्रवण हरिकथा ॥१॥

परीस कथेचें महिमान । श्रद्धायुक्त करितां श्रवण ।

तिहीं लोकींचे दोषदहन । अक्षरें जाण होतसे ॥२॥

ऐक श्रद्धेचें लक्षण । करितां हरिकथाश्रवण ।

ज्याचें अर्थारूढ मन । श्रद्धाश्रवण त्या नांव ॥३॥

श्रवण ऐकोनि नास्तिक । देवोचि नाहीं म्हणती देख ।

आहे म्हणती ते पोटवाईक । आम्हांसी निःशेख ठाकेना ॥४॥

या नास्तिका देवोनि तिळोदक । ज्याचें वाढलें आस्तिक्य देख ।

श्रद्धा त्या नांव अलोलिक । अगाध सुख तीमाजीं ॥५॥

श्रवणीं ध्यानीं अंतराय । लय विक्षेप कषाय ।

कां रसस्वादुही होय । हे चारी अपाय चुकवावे ॥६॥

ऐकताहीं हरिकथा । विषयचिंतनीं गोडी चित्ता ।

ते श्रद्धा नव्हे गा सर्वथा । मुख्य विक्षेपता ती नांव ॥७॥

हावभावकटाक्षगुण । सुरतकामनिरूपण ।

तेथ ज्याचें श्रद्धाश्रवण । रसस्वादन त्या नांव ॥८॥

हरिकथेपाशीं बैसला दिसे । परी कथेपाशीं मनही नसे ।

चित्त भंवे पिसें जैसें । तो कर्मठवसे विक्षेपु ॥९॥

नातरी नाना उद्वेगें । ऐकतां कथा मनीं न लगे ।

कां कथेमाजीं झोंप लागे । तो जाणावा वेगें लयविक्षेपू ॥७१०॥

श्रवणीं ध्यानीं बैसल्यापाठीं । सगुण निर्गुण कांहीं नुठी ।

निळें पिंवळें पडे दिठी । गुणक्षोभ त्रिपुटीं कषाय ॥११॥

श्रवणीं ध्यानीं हे अवगुण । तैसाचि त्रिविध प्रेमा जाण ।

तो वोळखती विचक्षण । ऐक लक्षण सांगेन ॥१२॥

महावीरांचें शौर्यपण । ऐकोनि युद्ध दारुण ।

अत्यंत हरिखें उल्हासे मन । तो प्रेमा जाण राजस ॥१३॥

दुःखशोकांची अवस्था । कां गेल्यामेल्यांची वार्ता ।

अत्यंत विलापाची कथा । ज्यासी ऐकतां न संठे ॥१४॥

नेत्रीं अश्रूंचिया धारा । स्फुंदनें कांपे थरथरां ।

प्रेमविलाप अवसरां । तो जाण खरा तामसू ॥१५॥

सगुणमूर्तीची संपदा । शंख चक्र पद्म गदा ।

पीतांबरधारी गोविंदा । ऐकोनि आनंदा जो भरे ॥१६॥

नेत्रीं आनंदजीवन । हृदयीं न संठें स्फुंदन ।

कृष्णमय जालें मन । तो प्रेमा जाण सात्त्विक ॥१७॥

यावरी जो प्रेमा चौथा । अतर्क्य तर्केना सर्वथा ।

उद्धवा तूं मजलागीं पढियंता । तोही आतां सांगेन ॥१८॥

तुझ्या भावार्थाची अवस्था मोटी । ते बोलविते गुह्य गोठी ।

तुजवेगळा पाहतां दृष्टी । अधिकारी सृष्टी दिसेना ॥१९॥

श्रीकृष्ण म्हणे सावधान । ऐकोनि निर्गुणश्रवण ।

ज्याचें चिन्मात्रीं बुडे मन । उन्मज्जन होऊं नेणे ॥७२०॥

जेवीं कां सैंधवाचा खडा । पडला सिंधूमाजिवडा ।

तो झाला सिंधूचियेवढा । तेवीं तो धडफुडा ब्रह्म होय ॥२१॥

चित्तचैतन्यां पडतां मिठी । सुटतां लिंगदेहाची गांठी ।

नेत्रीं अश्रूंचा पूर दाटी । रोमांच उठी सर्वांगीं ॥२२॥

जीवभावाची दशा आटे । अनिवार बाष्प कंठीं दाटे ।

कांहीं केल्या शब्द न फुटे । पुरु लोटे स्वेदाचा ॥२३॥

नेत्र झाले उन्मीलित । पुंजाळले जेथींचे तेथ ।

विस्मयाचें भरतें येत । वोसंडत स्वानंदें ॥२४॥

हा जाण पां प्रेमा चौथा । उत्तम भागवत अवस्था ।

तुज म्यां सांगीतली तत्त्वतां । इचा जाणता मी एकू ॥२५॥

निर्गुणीं जो प्रेमा जाण । तें शोधितसत्त्वाचें लक्षण ।

हे मी जाणें उणखूण । कां ब्रह्मसंपन्न जाणती ॥२६॥

उद्धवा श्रद्धायुक्त श्रवण । तेणें येवढी प्राप्ती आहे जाण ।

श्रद्धाश्रवणाचें महिमान । अतिगहन तिहीं लोकीं ॥२७॥

सविवेकनैराश्य वक्ता । जोडल्या श्रद्धेनें ऐकावी कथा ।

कां सज्ञान मीनालिया श्रोता । स्वयें कथा सांगावी ॥२८॥

जैं श्रोता वक्ता दोन्ही नाहीं । तैं रिघावें मनाच्या ठायीं ।

कां माझीं जन्मकर्में जें कांहीं । एकलाही विचारीं ॥२९॥

सांडूनि विषयांची आस । घांलोनि कळिकाळावरी कांस ।

माझ्या कीर्तनीं न होनि उदास । अतिउल्हास करावा ॥७३०॥

त्यजूनियां कामाचें बीज । सांडूनि लौकिकाची लाज ।

कीर्तनीं नाचवें भोज । गरुडध्वज स्मरोनि ॥३१॥

रामकृष्ण हरि गोविंद । ऐशिया नामांचे प्रबंध ।

गातां नाना पदें छंदबंध । करावा विनोद कीर्तनीं ॥३२॥

जेणें आत्मतत्त्व जोडे जोडी । ऐसिया पदांची घडीमोडी ।

कीर्तनीं गावी गा आवडी । संतपरवडी बैसवूनी ॥३३॥

श्रुति मृदंग टाळ घोळ । मेळवूनि वैष्णवांचा मेळ ।

कीर्तनीं करावा गदारोळ । काळवेळ न म्हणावा ॥३४॥

दशमीं दिंडी जागरणें । आळस सांडूनि गावें वाणें ।

हावभावो दाखवणें । कर्मस्मरणें माझेनि ॥३५॥

ओढूनि धनुष्याची वोढी । त्र्यंबक मोडिलें कडाडी ।

मी राम म्हणोनि हांक फोडी । जैताची गुढी कीर्तनीं ॥३६॥

गोवर्धन उचलिला । दावाग्नि प्राशियेला ।

तो तो विन्यासू दाविला । सेतु बांधिला अनुकारू ॥३७॥

आळस दवडूनि दूरी । अभिमान घालोनियां बाहेरी ।

अहर्निशीं कीर्तन करी । गर्व न धरी गाणिवेचा ॥३८॥

गाणीव जाणीव शहाणीव । वोंवाळूनि सांडावें सर्व ।

सप्रेम सावडी कथागौरव । सुख अभिनव तेणें मज ॥३९॥

गर्जत नामाच्या कल्लोळीं । नामासरसी वाजे टाळी ।

महापातकां जाली होळी । ते वैष्णवमेळीं मी उभा ॥७४०॥

जें सुख क्षीरसागरीं नसे । पाहतां वैकुंठींही न दिसे ।

तें सुख मज कीर्तनीं असे । कीर्तनवशें डुल्लतु ॥४१॥

मज सप्रेमाची आवडी भारी । भक्तभावाचिया कुसरी ।

मीही कीर्तनीं नृत्य करीं । छंदतालावरी विनोदें ॥४२॥

ऐसिया कीर्तनपरिपाटीं । बुडाल्या प्रायश्चित्तांच्या कोटी ।

खुंटली यमदूतराहाटी । काढिली कांटी पापाची ॥४३॥

नामस्मरणाच्या आवडीं । लाजल्या मंत्रबीजांच्या कोडी ।

तपादि साधनें बापुडीं । जालीं वेडीं हरिनामें ॥४४॥

ऐकोनि हरिनामाचा घोख । योगयागीं लपविलें मुख ।

धाकें पळालें विषयसुख । विराले देख अधर्म ॥४५॥

हरिनामाच्या कडकडाटीं । दोष रिघाले दिक्पटीं ।

तीर्थांची उतरली उटी । कीर्तनकसवटी हरिप्रिय ॥४६॥

माझेनि प्रेमें उन्मत्त होऊनी । आवडीं कीर्तन अनुदिनीं ।

मनसा वाचा कर्में करूनी । मजवांचुनी नेणती ॥४७॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


श्रीएकनाथी भागवत