श्रीगणेशाय नमः ॥ श्रीकृष्णाय नमः ॥

ॐ नमो सद्‍गुरु सच्चिद्‍घन । वर्षताहे स्वानंदजीवन ।

मुमुक्षु मयूर आनंदले जाण । हरिखें उड्डाण करिताती ॥१॥

तो सजल देखोनि मेहो । सोहंभावें फोडिती टाहो ।

रोमांचपिसीं पसरूनि पहा हो । सत्त्वें लवलाहो नृत्याचा ॥२॥

नाचती स्वानंदाचेनि मेळें । तेणें सर्वांगीं निघाले डोळे ।

पिसें देखणीं जाहलीं सकळें । तें शिरीं गोपाळें वाहलीं ॥३॥

तो मेघ देखोनि संमुख । आर्त चातक पसरिती मुख ।

बिंदुमात्रें पावले सुख । नित्य निर्दोख ते जाहले ॥४॥

आर्ततृषा तत्काळ वोळे । निवाले तेणें स्वानंदजळें ।

मग हरिखाचेनि कल्लोळें । सुखसोहळे भोगिती ॥५॥

सुभूमि देखोनि निर्मळ । जाणोनि वर्षती काळवेळ ।

वर्षों लागले जी प्रबळ । जळकल्लोळ अनिवार ॥६॥

तेणें वोळलेनि कृपाभरें । शिष्यसरितेसी पुरु भरे ।

विकल्पवोसणें एकसुरें । महापुरें वाहाविलीं ॥७॥

तेणें प्रवाहनिर्मळजळें । चिदैक्यसागरीं सरिता मिळे ।

मग समरसोनि तेणें जळें । राहे निश्चळें निजरूपें ॥८॥

वैराग्यरावें शुद्ध केली । पृथ्वी निजवोला वोलली ।

कठिणत्वेंवीण मार्दवा आली । नाही अंकुरली बहुबीजें ॥९॥

अखंड वर्षतां जळमेळीं । वासनेचीं ढेपें विरालीं ।

सद्‍भावाची वोल जाली । वाफ लागली बोधाची ॥१०॥

तेथें न पेरतांचि जाण । सहज निजबीजें परिपूर्ण ।

अंकुरली आपणिया आपण । सिद्ध संपूर्ण स्वभावें ॥११॥

ते परम कृपेचिये पुष्टीं । स्वानंदें पिकली समदृष्टी ।

परमानंदें कोंदली सृष्टी । ऐक्यें संवसाटी जीवशिवां ॥१२॥

फिटला दुःखाचा दुष्काळू । पाहला सुखाचा सुकाळू ।

वोळळा सद्‍गुरु कृपाळू । आनंदकल्लोळू सच्छिष्यां ॥१३॥

वरूषतां निजपर्जन्यधारा । वर्षला नाना अवतारगारा ।

कार्यानुरूपें तदाकारा । विरोनि निराकारा त्या होती ॥१४॥

त्या पर्जन्याचा वोसडा । दैवें लागला जडामूढां ।

तो सरता होय संतांपुढां । अवचटेंसी तोंडा जैं लागे ॥१५॥

तो महामेघ श्रीहरी । सद्‍गुरुकृपा वोळे जयावरी ।

तोचि धन्य चराचरीं । पूज्य सुरनरीं तो कीजे ॥१६॥

गुरुनामें अति घनवटु । शिष्य तारूनि अतिहळुवटु ।

ज्याचा आदि मध्य शेवटु । न कळे स्पष्टु वेदांसी ॥१७॥

तो सद्‍गुरु श्रीजनार्दनु । वोळलासे आनंदघनु ।

तेणें एका एकु केला पावनु । सांडवोनु एकपण ॥१८॥

एक तेंचि अनेक । अनेक तेंचि एक ।

हेंही केलें निष्टंक । स्वबोधें देख बोधोनी ॥१९॥

बोधोनियां निज‍ऐक्यता । ऐक्यें लाविलें भक्तिपंथा ।

मज प्रवर्तविलें श्रीभागवता । निजकथा गावया ॥२०॥

तेचि श्रीभागवतींची कथा । दशमाध्यावो संपतां ।

ते बद्धमुक्तांची व्यवस्था । उद्धवें कृष्णनाथा पूसिली ॥२१॥

सखोल उद्धवाचा प्रश्न । ऐकोनियां श्रीकृष्ण ।

निजहृदयींचें गुह्यज्ञान । उद्धवासी जाण सांगेल ॥२२॥

येणें प्रश्नोत्तरश्रवणें । उठे जन्ममरणांचे धरणें ।

संसाराचें खत फाडणें । फिंटलें लाहणें विषयांचें ॥२३॥

मोक्षमार्गींचे कापडी । साधनीं शिणती बापुडीं ।

तिहीं शीघ्र यावें तांतडी । जिणावया वोढी बंधमोक्षांच्या ॥२४॥

जे कष्टती जपतपसाधनें । शिणती ध्येयध्यानअनुष्ठानें ।

ते ते शीघ्र या विंदानें । ज्ञानाज्ञानें जिणावया ॥२५॥

ऐशी कथा आहे गहन । श्रोतीं व्हावें सावधान ।

एका विनवी जनार्दन । स्वानंदघन तुष्टला ॥२६॥

अकरावे अध्यायीं जाण । इतुकें सांगेल श्रीकृष्ण ।

बद्धमुक्तांचें वैलक्षण्य । आणिक लक्षण साधूचें ॥२७॥

तेणेंच प्रसंगें जाण । सांगेल भक्तीचें लक्षण ।

अकराही पूजेसी अधिष्ठान । इतुकें निरूपण हरि बोले ॥२८॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


श्रीएकनाथी भागवत