सर्वभूतसुहृच्छान्तो ज्ञानविज्ञाननिश्चयः ।

पश्यन्मदात्मकं विश्वं न विपद्येत वै पुनः ॥१२॥

पहिलें शास्त्रश्रवणें ज्ञान । तदनुभवें होय विज्ञान ।

ऐसा ज्ञानविज्ञानसंपन्न । निरभिमान तो होय ॥३३॥

साचचि निरभिमानता । जरी आली होय हाता ।

तरी शांति तेथ सर्वथा । उल्हासता पैं पावे ॥३४॥

दाटूनि निश्चळ होणें । कां दांत चावूनि साहणें ।

ते शांति ऐसें कोण म्हणे । आक्रोशपणें साहतू ॥३५॥

शांति म्हणिजे ते ऐशी । सागरीं अक्षोभ्यता जैसी ।

चढ वोहट नाहीं तिसी । सर्वदेशी सर्वदा ॥३६॥

नाना सरितांचे खळाळ । आणूनि घालिती समळ जळ ।

तो तिळभरी नव्हे डहुळ । अतिनिर्मळ निजांगें ॥३७॥

तैशी नानाभूतविषमता । स्वार्थविरोधें अंगीं आदळतां ।

पालटू नव्हे ज्याच्या चित्ता । ते जाण सर्वथा निजशांति ॥३८॥

ऐसी शांति ज्यासी देखा । तोचि सर्वभूतांचा सखा ।

आवडता सर्व लोकां । सुहृद तो कां सर्वांचा ॥३९॥

नवल सख्यत्वाची परी । सर्वस्व दे निजमैत्रीं ।

स्वार्थीं वंचनार्थ न करी । कृपापात्रीं उपदेशु ॥१४०॥

अतर्क्य त्याची पाहती दिठी । मद्रूपें देखे सकळ सृष्टी ।

जगासी मज अभिन्न गांठी । निजदृष्टीं बांधली ॥४१॥

मग तो जेउतें पाहे । तेउता मीचि तया आहें ।

तो जरी मातें न पाहे । तें न पाहणेंही होये मीचि त्याचें ॥४२॥

त्याची पाहती जे दिठी । ते मीचि होये जगजेठी ।

ऐशी तया मज एक गांठी । सकळ सृष्टीसमवेत ॥४३॥

अवघें जगचि मी होये । तेव्हां तो मी हे भाष जाये ।

ऐसा तो मजमाजीं समाये । समसाम्यसमत्वें ॥४४॥

सांडोनियां मनोधर्म । ऐसा ज्यासी मी झालों सुगम ।

त्यासी पुढती कैंचें जन्म । दूःख दूर्गम ज्याचेनीं ॥४५॥

मातेच्या उदरकुहरीं । रजस्वलेच्या रुधिरामाझारीं ।

पित्याचेनि रेतद्वारीं । गर्भसंचारी संसरण ॥४६॥

जे मातेच्या उदरीं । जंतू नाकीं तोंडीं उरीं शिरीं ।

विष्ठामूत्राचे दाथरीं । नव मासवरी उकडिजे ॥४७॥

जठराग्नीच्या तोंडीं । घालूनि गर्भाची उंडी ।

उकड‍उकडूनि पिंडीं । गर्भकांडीं घडिजेति ॥४८॥

ते गर्भींचे वेदना । नानापरींची यातना ।

नको नको रघुनंदना । चिळसी मना येतसे ॥४९॥

अवघ्यांच्या शेवटीं । प्रसूतिवातू जो आटी ।

सर्वांगीं वेदना उठी । योनिसंकटीं देहजन्म ॥५०॥

ऐसें अपवित्र जें जन्म । तें न पावतीच ते नरोत्तम ।

जींहीं ठाकिलें निजधाम । ते पुरुषोत्तम समसाम्यें ॥५१॥

मी असतां पाठीपोटीं । त्यांसी काइशा जन्मगोठी ।

कळिकाळातें नाणिती दिठी । आले उठाउठी मद्रूपा ॥५२॥

जेथ जन्म नाहीं जाहलें । तेथ मरण न लगतांचि गेलें ।

ऐसे भजोनि मातें पावले । भजनबळें मद्‍भक्त ॥५३॥

कृष्ण उद्धवातें थापटी । म्हणे वेगें उठीं उठीं ।

हेचि हातवशी हातवटी । जन्मतूटी तेणें होय ॥५४॥

जैसें मेघमुखींचें उदक । वरिच्यावरी झेलिती चातक ।

तैसें कृष्णवचनांसी देख । उद्धवें मुख पसरिलें ॥५५॥

कां चंद्राकिरणीं चकोर । जेवीं अत्यंत सादर ।

तेवीं उद्धवाचा आदर । दिसे थोर हरिवचनीं ॥५६॥

हो कां पक्षिणी देखोनि पिलें । जाणोनि चारयाचे वेळे ।

सांडोनियां आविसाळें । मुख कोंवळें जेवीं पसरी ॥५७॥

तेवीं देखोनि कृष्णमुख । उद्धवासी अत्यंत हरिख ।

श्रवणाचे मुखें देख । कृष्णपीयूष सेवित ॥५८॥

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.telegram channel

Books related to श्रीएकनाथी भागवत


श्रीएकनाथी भागवत